میشود حتی برای دیدن پروانه ها....شیشه های مات یک متروکه را الماس بود.

دست در دست پرنده،بال در بال نسیم ...ساقه های هرز این بیشه ها را داس بود

کاش می شد حرفی از « کاش میشد » هم نبود....هر چه بود احساس بود و عشق بود و یاس بود

با اينکه مي دانم پرستش کار کافر است مي پرستمت

با اينکه مي دانم آخر عشق رسوايي است عاشقت مي شوم

پس گناهکارم ، کافرم ، رسوايم ولي همچنان دوستت دارم

با تو آسان می شود از دست سیاهی هــا گریخت

       روی به سوی ظلمت شبهای بی فردا گریخت

  بی تو ای آزادی ای والا کلام            

    گر نباشی در میان ، باید که از دنیا گریخت .      

بلا کـَشی و ستم بینی و گرفتاری

 نصیب اهل صفا بٌوَد و روا باشد

  چه سوخت ز آتش غمت ؟روان من    روان من

چه شد که زنده مانده ام ؟     برای تو      برای تو

  فسانه های زندگی چگونه بشنود کسی ؟

    که داده گوش جان چو من ، به دلنشین صدای تو

به زیر سایۀ فلک وجود خود چرا کشم ؟

  در آسمان بخت من چو پـَر کشد همای تو

     اسیر ناتوان منـم ، امیر مهربان تویـــی

       بکن هر آنچه میکنی ،   رضای من     رضای تو

از همان  روزی که دست حضرت قایبل

گشت آلوده به خون حضرت هابیل

از همان روزی که فرزندان آدم

زهر ِ تــلخ دشمنی در خونشان جوشید

آدمیت مٌرد ، گرچه آدم زنده بود ؟

     از همان روزی که یوسف را برادرهــا به چاه انداختند

     از همان روزی که با شلاق و خون دیوار ِ چِِــین را ساختند

     آدمیت مرده بــود ؟

        بعد دنیا هِی پر از آدم شده آسیاب گشت و گشت

        ای دریغ آدمیت بر نگشت ؟

           قـرن ما روزگار مرگ انسانیت است ؟

         صحبت از پژمردن یک برگ نیست ،فرض کن مرگ قناری در قفس هم                  

               مرگ نیست ،فرض کن یک شاخه گل هم در جهان نَرَست ، فرض کن

                جنگل بیابان بود از روز ِ نخست

                   در کویری سوت و کــور

                     در میان مردمــی با این مصیبت ها صبــور

                        صحبت از مرگ محبت ، مرگ ِ عشق

                           گفتگو از مرگ انسانیت است !.

بی تو بودن را چگونه باور کنم ای یاس سفید

چهل روز گذشت ! سالی به تقویم روزگار ،اما به تقویم

دل محزون ،چهل قرن

عزیز ، آن روز که جسم نازنینت را در بستری از حریر و اقاقیا به ترنم نوازشهای خاک

سپردیم جانمان را نیز همان جا به ودیعه گذاشتیم ،نازنینا ، بی تو فصلی سرد و سکوت را

در ماتمکده درد غمان تجربه کردیم .عزیز مادر ، آیا بهاری دیگر باز نمی گردی تا روشنی

بخش ستارۀ بی فروغ شبهایمان باشی ، . . . جان ، بعد از رفتنت

            یک قلب

دیده ای چگونه در سحر گاهی شـــوم تازه شکوفه نو گلی را که هنوز چشم وا نکرده

پر پر می شود ، دیده ای چگونه در اولین ساعات تولد نوزاد ِ یک پرستــو هنوز مادر ندیده چشم فرو می بندد و پاک و معصوم می میرد یا دیده ای که چگونه مرغ عشقی

پس از سالها اسارت هنگام آزادی هنوز بوی آزادگی را حس نکرده دَم ِ در زندانش

جان می سپارد با هزاران حسرت از آزادی ،

پس اگر اینها را دیده ای اینجا هم بنگر که چگونه آرزوهایم دَم فرو می بندند یکی پس از دیگری بی آنکه حتی

                              چشم وا کنند

                                     و اینچنین روزگارم بر خلاف آرزوهایم گذشت .

صدای پای شکستن سکوت توی شبهای دلم

 میاد آروم که بازم رنج بکنه با تموم مشکلم

می خوام آروم بمونه توی رنج بی کسیم

 نمی خوام سکوت شب رو بشکنه ،این همه دلواپسیم

همیشه چشمای حیران منه که به دنبال تو

 نمی خوام دیگه بمونه اگه دل مال تو

تو می خوای شاهد رفتنم باشی تا که آروم بگیری

 ولی من می مونم آروم تا تو آروم نگیری

چشای منتظرم وا نمی شن مگه تو چشای تو

 آخه اینجوری اونا جون می گیرن با حرفای تو

بازم آسمون برام ابری شده چشام بارونی شدن

 نفسم تنگ ِ ببین حال منو بازم حیرونی شدم

می خوام آروم بگیرم توی رنج بی کسیم

 نمی خوام سکوت شب رو بشکنه این همه دلواپســیم .

امسال نیز من سفره هفت سین قلبم را با  سکوت ،سیاهی ، سراب ،سرگردانی ،

سرکشی ، سوختن ، و سر گشتگی مزین نمودم تا هفت سین تلخ بدبختی من کامل شود.

حالا دیگر صدای پای بهار را می شنوم اما رخبتی برای دیدن آن ندارم

بهار پشت سر من است اما از آن روزی که تصمیم گرفتم پشت سرم را نگاه نکنم برای دیدن بهار هم به عقب بر نگشتم .

دل من مثل مرداب شده و بوی تعفن و لجن و نفرت و تباهی تمام وجودم را پر کرده و من به خانه تکانی دلم نرفته ام .

من سالهاست که بر هفت سین بدبختی خود می نشینم و از دور به سفره هفت سین رنگارنگ دیگران نگاه می کنم .

سال که تحویل می شود من لیوان آب را میان دستانم می شکنم و می گریم و خون دستهــا اشک چشمهایم می شود و خونــآبه قصه تلخ زندگی من !

کاش می شد موقع تحویل سال زیر آسمان شهر سرگردان نبــودم . کاش می شد موقع تحویل سال به آینــه نگاه کرد و لبخند زد ، کاش می شد .

مرابیمار،بیمار آفریدند

مرا با درد عشق سینه سوزی

از اول بی پرستار آفریدند

مرا دائم قرین رنج کردند

چو گــُل در سایۀ خار آفریدند

مرا چون مرغ خوشـخوانی در این باغ

گرفتـار،گرفتار آفریدند

مرا لبریز محنت خلق کردند

مرا از غصه سر شـار آفریدند

مرا در بزم گیتی مات و مبهوت

نه سرمست و نه هشیار آفریدند

مرا از آمیزش امـیّد و یأس

بی یک لحظه دیدار آفریدند .

چون طوفان بیـقراری دوست دارم .

عاقلان،گفتۀ عشاق فراموش کنید .

هستم دوری تو ،و او مرا عذاب می دهد به امید آنم که روزی کاخی از مهر و صفـا

بسازم ومحبت و عشق را در باغچه آن بکارم و همگان را به این دیار فرا خوانم،ای

عزیز دلم ، اینجا من خیلی خسته ام

                                             و چون غربت زدگان اسیر

و در قلب کوچک من دوستی و خوبی را نکاشته اند و اما من به تو آن گوشۀ صـفا را تقدیم میکنم ،نمی خواهم تو چون من افسرده و دل شکسته باشی،و محبت را به تو

هدیه میکنم،

              ای محبوبم،ای آرامشم دوستت دارم تا ابد .

و فریاد سکوت ســر دادم

                             اما تو دیگر نیامدی حتی در

شبهای تنهایی ام

ولی چشمهایت هنوز مال من است و

                            نگاهت آشناترین نگاه

آری،

نام تو آرامش دهندۀ وجود خستۀ من است و عشق به

تو بذر دوستی و محبت را بر زمین زندگی ام به بار می نشیند .

                                                                                     رفتن تـــو