پروردگارا عشقی و سروری ، سلوکی و مسلـَکی ، صدایت میکنیم چرا که پناهمانی سقف مان خانه مان از توست ،آبروی مان در گروی جستجــوی توست پروردگارا .

اگر ساختیم با نام تو بــود اگر سوختیم به صلاح تو بود اگر ماندیم ، ماندیم و ماندیم که با تو باشیم و با تو بمانیم ،

اگر خواندیم از صفای تــو بود ، ای آغاز سر آغـاز در این ثانیه هــا در این دقایق که همه جهان و همه چیز در حال تعقیر و تعویض است تو را می خوانیم ، نفسمان را به آسمانت پیوند می دهیم تا بشنوی ، تــا ببینی  پروردگارا ، قصه سوخته دلان ِ سوخته با روزگار را.

پروردگارا ، در آستانه تولد بهار با تو سخنها داریم ، از درد بی کسی ، از قصه رفتن ، نرسیدن ،

از حماسه جان کندن و نفس بریدن ، کجایی ای آغاز ِ هــر آواز ؟ یا بهتر بگوییم کجا باشیم که تو را بجوییم ؟ که تو را بخوانیم ، که تو را ببینیم ، می دانیم ، می دانیم که کــَرمت بی انتهاست اما ،

امــا بگو کجا تو را بجوییم ؟ کجا تو را بیابیم ؟ در مسجد ، در محراب ، در کلیســا ، در کجا تو را بیابیم ؟ یا شاید در قلب کودکی که چشم بر آسمان دارد و کفش بر پــا ندارد .

میدانیم که تو راهنمایی و نماینده ، ما بنده ایم و ستاینده .

پــروردگارا ، در آستانه ســال نو ایرانی در این آخرین لحظات سال کهنه ، چشمانمان را بگشــا ،

تا سوگندی تازه یاد کنیم تا میعادی تازه آغاز کنیم ،

تا دلها را مملؤ از مهــر کنیم تا چشمها را عاری از اشک کنیم تا دستی بگیریم ، تا مهری بورزیم ،

تا لقمه ای قسمت کنیم تا تنی بپوشانیم ،تا غمی از دل برداریم ، تا بیماری تیمار کنیم .

بار الهی دستمان را بگیر و تنهایمان مگذار ، جان از پنــاه تو غافل نیست پروردگارا

وعشق بی تو کامل نیست پروردگارا ،

پروردگارا ، در پیشگاهت در این آخرین لحظه هــای سال کهنه به میهمانی بهــار می رویم با این

یقیین که امید ، امــیدی و امیـــــد امیدواران که پناهی و پنـــاه بی پناهــان . . .

            ســــال نــو مبــــــارک